Dzień śmierci jest dla chrześcijanina, po zakończeniu jego życia sakramentalnego, dopełnieniem nowych narodzin rozpoczętych na chrzcie; jest ostatecznym „upodobnieniem” go do „obrazu Syna”, którego udziela namaszczenie Duchem Świętym; jest uczestnictwem w Uczcie Królestwa, zapoczątkowanej w Eucharystii, nawet jeśli zachodziłaby jeszcze potrzeba ostatecznego oczyszczenia, by móc przywdziać szatę godową.

Nabożeństwo pogrzebowe za zmarłego powinno być odprawione w jego kościele parafialnym (kan. 1177 § 1, KPK). Ale nie jest to wymóg bezwzględny. Każdy wierny przed śmiercią, np. w testamencie, albo rodzina zmarłego, na której spoczywa obowiązek pogrzebu, może wybrać inny kościół.
Na odprawianie nabożeństwa pogrzebowego poza własną parafią nie jest wymagana zgoda własnego proboszcza, a jedynie należy go powiadomić, gdzie się ono odbędzie. Potrzebna jest jednak zgoda proboszcza parafii, na terenie której będzie miało miejsce nabożeństwo (kan. 1777§ 2, KPK).

Po śmierci bliskiej nam osoby otrzymujemy od lekarza stwierdzającego zgon kartę zgonu. Na jej podstawie otrzymujemy w USC akt zgonu. Dokument ten wraz z zaświadczeniem o zaopatrzeniu zmarłego sakramentami świętymi przedstawiamy proboszczowi parafii zmarłego lub parafii miejsca zgonu w celu omówienia szczegółów związanych z nabożeństwem pogrzebowym oraz miejscem pochowania zmarłego.